Aslında edebiyat yapma yada edebi metinler yazma konusunda vasatımdır o yüzden bu da pek bir edebi metin değil de içini dökmek için yazılmış bir kaç satır olarak varsayılmalı sanırım
         Henüz on sekiz yaşındayım ve hayallerime çok da yakın sayılmayacak bir konumdayım açıkçası. Üniversiteye bu sene başladım ama tam anlamıyla bir fiyasko benim için belki de sebebi üniversite okumak değil de İstanbul da üniversite okumak istememden kaynaklı. Evet İstanbulluyum ve tam bir İstanbul aşığıyım ve galiba hayallerimin şehri de orası benim için İstanbul un trafiğinden bile haz alan bir ruh hastasıyım. Sanki İstanbul'da bana iyi gelen şeyler var gibi. İstanbul da doğup büyümeyen birisi için orası tam bir işkenceyken benim için cennetten bir köşe adeta
         Bazen düşünüyorum sadece İstanbul'da olmamam mı  bu boşluğa sürüklüyor beni yoksa yalnızlık da odun mu atıyordu bu ateşe .Evet evet bende çağımızın diğer gençleri gibi yalnızlık illetinden muzdaribim ya da küçük şeylerden mutlu olamayan şımarık bir kızımdır ama bu da benim için pek akılcı eğil ben çikolatadan bile mutlu olabilen bir insanım :) sanırım sorun maymun iştahlılığım hayatımı derdimi paylaştığım biri varken ilgiden yokken ilgisizlikten yakınıyorum belki de bende doğru kişiyi (!) arıyorumdur kim bilir. Her şeyim canımın içi bir tanem derken alışkanlıkla ağzıma dolanan bir kalıp olduğu için değil de hislerimi ifade etmek için bu kelimeleri kullanacağım birine ihtiyacım vardır, hayatımın merkezine oturacak bana nerde yaşadığımı unutturup nasıl yaşadığımı hatırlatacak birine... ya da hayatımdaki 'en' kalıbını doldurmaya çalışıyorumdur. Hayatım boyunca ne iyi bir abla ne iyi bir evlat ne iyi bir arkadaş ne iyi bir öğrenci ne de tam anlamıyla iyi bir insan olabildim aksine çevremdeki herkes gözüme dört dörtlük gözüktüler sanki hiç dertleri yokmuş her sabaha umutla neşeyle gözlerini açıyorlar benim inadıma
   Sanırım şu hayatta ailemden sonra tutunduğum tek şey FENERBAHÇE beni sabahlara kadar ağlatan ya da başka bir gecesinde heyecandan gözüme uyku sokmayan bir tutku bir dayanak benim için .Sığındığım bir liman gibi sanki ya da sadece bir çocuk misali kendimi avuttuğum... Ama bildiğim bir şey var ki o da mutlu ettiği.
           Sadece merak ediyorum bu duygulara sahip olan sahiden sadece ben miyim yoksa henüz hayatın zorlukları ile karşılaşmadığım için küçük bir çocuk gibi mızmızlanıyor muyum önüme çıkan en ufak engelde veya  hayattan hak ettiğimden fazlasını mı istiyorum emek vermeden yorulmadan çaba harcamandan gözyaşı dökmeden sadece istiyor muyum sahi 
          Ama şöyle su götürmez bir gerçek var ki bu gencecik yaşam enerjisi yüksek olmam gereken yaşa rağmen umudumu kaybediyorum yavaş yavaş her gün soruyorum kendime bu gün yapmak zorunda olmadığın halde kendin için zevkin için ne yaptın elimde ne mi kalıyor koca bir sıfır. Eğitim hayatının gerekliliklerinden sıyrılıp da şunu da kendim için yaptım sevdiğim insan için yaptım diyebileceğim hiç bir şeyim yok
            Eminim ki bu yazdıklarımı okuyanlarınız olursa ne kadar da gereksiz şeyleri kafama taktığımı falan düşüneceksiniz belki de haklısınız sadece mutlu olmayı beceremeyen anne babasından medet uman bir çocuğum hala